Ura e Mesit u ndërtua mbi lumin Kiri, rreth 6 km në veri-lindje të qytetit të Shkodrës, dhe është një monument kulture i kategorisë së parë.

Ajo përfaqëson një kryevepër ndërtimore, realizuar nga mjeshtrë shqiptarë, shumica gurëthyes nga Dibra. Ura lidh Shkodrën me Drishtin dhe zonën e Cukalit, dhe është ura më e gjatë dhe më e mirë e ruajtur osmane në Shqipëri. Ajo u ngrit përgjatë rrugës së lashtë tregtare Shkodër–Kosovë, e cila daton që nga periudha para-romake.

Ura është e tipit kurorë dhe shtrihet mbi 13 harqe me madhësi të ndryshme, me gjatësi totale 108 metra, gjerësi 3.4 metra dhe lartësi 15 metra. Ndërtimi i saj u realizua në dy faza.

Gjatë fazës së parë u ndërtua harqa kryesore, me gjatësi 21.5 metra, dhe katër harqe të tjera. Shtresa e kalimit në këtë pjesë është e vendosur me gurë të ngritur drejt, duke i dhënë harkut të urës një pjerrësi të ngjashme me shkallët.

Më vonë, për shkak të përmbytjeve, ura u zgjat me shtimin e pesë harqeve në të majtë dhe katër në të djathtë. Ndërtimi i saj u urdhërua nga Mehmet Pashë Bushati, themelues i Pashallëkut të Shkodrës, i cili sundoi qytetin nga viti 1755 deri në 1775. Sipas historianëve, ura daton në vitin 1768.