Ajo është e ngritur mbi një kodër shkëmbore në hyrje të qytetit të Shkodrës. Në anët e pjerrëta të kodrës ngrihen muret përreth, të cilat zënë një sipërfaqe prej rreth 9 hektarësh. Në periudhën antike, muret ishin poligonale, gjurmë të të cilave ruhen ende sot. Si një qendër ilire e fortifikuar, ajo përmendet për herë të parë gjatë sundimit të Mbretit Gent, dhe historiani Titus Livi e quan atë “vendin më të fortë të Labeatëve”.

Kalaja mori emrin Rozafa gjatë Mesjetës, kur ajo u pushtua ndonjëherë nga sllavët dhe ndonjëherë nga bizantinët. Brenda mureve të saj ruhen një numër ambientesh, përfshirë garnizone, magazina dhe një ndërtesë administrative.

Sipërfaqja e brendshme është e ndarë nga muret e tre oborreve, të lidhura me porta midis tyre. Oborri i tretë, më i vogli, ndodhet në pjesën më të lartë të kodrës. Në muret e jashtme të tij ka shprehje drejtkëndëshe që zëvendësojnë kullat, ndërsa në murin kryesor kullat janë më të dendura. Brenda kalasë ndodhen disa dhoma të lidhura me një kullë rrethore, një magazinë dhe një ndërtesë trekatëshe nga periudha veneciane.

Oborri i dytë zë pjesën qendrore dhe më të madhe të kalasë, duke u ndarë nga oborri i parë me një mur tërthor pa kulla.